Göçmen Çocukların Hayat Mücadelesi: Nasır ve Rahman Hikayeleri

Bir adamın başında derin bir yara izi vardı. Savaşta başına birkaç şarapnel parçası batmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Mehmet'ti. Savaşta dertli izler almış mültecilerin tedavi edildiği Danca tesisinde birkaç ay tedavi alıyor. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken tanımıştım. Bazı günlerde avucuma birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Rahman’ın okuldan sonra eve kalemleri sahiplerinin ihtiyacı amaçlı sınıfın yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun farklı öyküsü mevcuttu. Bazıları savaş travmasını şiddetle yüzleşememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık dövüşüyorlardı. Günlerimiz “Yapmayın sakın!” demekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa girmişti. Okul ve evde ve aile hayatında zorlanıyordu.

Psikolog danışmanı çaba sonuç vermedi. İdare, durumu değerlendirmek amacıyla Rahman’ın ailesini okula çağırmayı kararlaştırdı.

Bütün aile tamamı bir arada gelişti. Hepsi birden aynı birlikte kalıyorlar. Aile büyüğü toplantı toplantı salonuna girişte, O çocuk ayağa kalktı, “Muallim!” bağırdı koşarak büyükanne ve büyükbabasının elini öfkeye aniden başladı.

Dışarısı soğukken ben, çift. Dede yalın ayak gelmişti. Yeleğin içine giydiği beyaz kıyafetini ayak bileklerine kadar düzenlenmiş giydi. Annem ve nine başörtülüydü. İş yerindeki geçmişini anlatmaya başladığımızda, Rahman çok koptu. Hıçkıra ağlamaya başladı. O çocuk ruhu derinliklerdeki sır anlamaya gayret ediyorduk.

Baba, oğlu çoğu zaman evden, güvenlik güçleri tarafından bulundu söyledi Anne ise kendisini “Hâlâ gözleri haklı şekilde uyurken gece işemeye!” dedi. O çocuk utanarak odayı çekilmek ne yapacağını bilmedi. Durumu çok uzatmadık.

Toplantıda ailelerin çoğunlukla onayıyla oğlunun bir psikoloğa yapılmasına karar verildi. Okul zaman zaman oğlu ile özel ile koordine görevi bana.

Sonraki zamanlarda o çocuk koro koşarken, kapıya. Bir şey olmadı fakat hissi acı duydu, samimi yoğun üzüldü. Rahman’ı avutmak amacıyla kucağını tutmaya kütüphane götürdüm. Önüne beyaz kağıt bir adet boya kalemleri yerleştirdim. Raftan, bir kitap aldı okuyor görünmeksizin uzak dan Rahman’ı sessiz sade> izlemeğe devam ettim. O çocuk, çeşitli renklerde kalemlerle şeyler karalarken beni unutmuş kendi halinde konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt alırken bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Oldukça uğraşmış, dinlenmek istiyor ne yazık ki gitmek istemiyor. Arkadaşları onu sevmiyor!” anlattı. O yıl farklı başka bir kurumda çalışmaya. O çocuk bazen hatırladım.

Yürürken Nasır ile buluştum. Beni fark etti, “Muallim!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü ve sinirlendi; bana söylemedi. Rahman daha sonra sık sık birçok Kriminal olaylara sorumsuzca yetkililer kayda geçmiş. Ailesinden alınarak problemli çocukların bakıldığı bir yetiştirme yurduna yerleştirilmiş. Tüm çabalarımıza karşın Rahman’ı elinden alınmamış olduk.